شاخص بیکاری و گزارش اشتغال (NFP)

در مقاله‌ی قبلی، دیدیم شاخص تولید ناخالص داخلی (GDP) تصویری از رشد یا رکود اقتصاد ارائه می‌دهد و نشان می‌دهد که کشور در مجموع چقدر کالا و خدمات تولید می‌کند.

اما سؤال اساسی این است: آیا این رشد واقعاً در زندگی مردم احساس می‌شود؟ رشد اقتصادی زمانی معنا پیدا می‌کند که به اشتغال پایدار و درآمد واقعی برای مردم تبدیل شود. اگر اقتصاد بزرگ‌تر شود اما فرصت‌های شغلی افزایش نیابد، رشد فقط روی کاغذ اتفاق افتاده است.

از همین‌جا اهمیت بررسی وضعیت اشتغال و نرخ بیکاری آغاز می‌شود. شاخص NFP (گزارش اشتغال غیرکشاورزی آمریکا) یکی از دقیق‌ترین ابزارها برای سنجش نبض بازار کار است و در این مقاله، گام‌به‌گام یاد می‌گیریم این گزارش چه می‌گوید و چرا بازارهای جهانی هر ماه با انتشار آن دچار نوسان می‌شوند.

تعریف ساده‌ی اشتغال و بیکاری

برای درک معنای نرخ بیکاری، باید ابتدا بدانیم چه کسی از دید آمار «بیکار» محسوب می‌شود. در استانداردهای بین‌المللی از جمله روش مورد استفاده در اداره آمار کار ایالات متحده (BLS)، فرد بیکار کسی است که در هفته‌ی مرجع بررسی، کار نکرده اما قصد و آمادگی برای کار داشته و در جست‌وجوی شغل بوده است.

بنابراین:

• دانش‌آموزان، دانشجویان، بازنشستگان یا افرادی که به هر دلیل دنبال کار نیستند، «بیکار» محسوب نمی‌شوند بلکه جزو جمعیت غیرفعال هستند
• کسانی که کار پاره‌وقت دارند اما مایل‌اند کار تمام‌وقت داشته باشند، ممکن است در گروه اشتغال ناقص قرار گیرند
• تنها کسانی که در سن کار هستند، کار ندارند و فعالانه دنبال شغل می‌گردند، در محاسبه‌ی بیکاری لحاظ می‌شوند

به این ترتیب، وقتی گفته می‌شود نرخ بیکاری مثلاً ۴٪ است، منظور فقط ۴ درصد از جمعیت «فعال اقتصادی» است، نه از کل جمعیت کشور. این نکته باعث می‌شود درک دقیقی از وضعیت واقعی بازار کار به دست آوریم، نه فقط عدد خام جمعیت بیکار.

شاخص بیکاری چطور محاسبه می‌شود؟

فرمول پایه‌ی محاسبه نرخ بیکاری بسیار ساده است:

نرخ بیکاری = (تعداد افراد بیکار ÷ جمعیت فعال) × ۱۰۰

اما در عمل، تعریف هر یک از این مؤلفه‌ها نیاز به دقت دارد:

• جمعیت فعال (Labor Force): شامل افرادی است که یا مشغول به کارند یا در جست‌وجوی شغل هستند
• جمعیت غیرفعال: افرادی که نه کار می‌کنند و نه دنبال کارند (مثل دانشجویان تمام‌وقت، خانه‌داران یا بازنشستگان
• اشتغال ناقص: کسانی که شغل دارند ولی زمان یا درآمدشان کمتر از حد مطلوب است، مانند کارگران پاره‌وقت اجباری.

در آمریکا چند نوع شاخص نرخ بیکاری وجود دارد که معروف‌ترین آن U‑3 است٬همانی که بیشتر در رسانه‌ها دیده می‌شود. شاخص‌های جامع‌تری مانند U‑6 حتی کسانی را شامل می‌شود که موقتاً از جست‌وجوی کار دست کشیده‌اند یا کارهای نیمه‌وقت ناخواسته دارند.

توجه به این تفاوت‌ها اهمیت زیادی دارد؛ چون ممکن است نرخ رسمی (U‑3) پایین باشد، اما اگر شاخص گسترده‌تر (U‑6) عدد بالایی نشان دهد، به این معنی است که وضعیت بازار کار آن‌قدرها هم مطلوب نیست و هنوز بخش بزرگی از جامعه فرصت شغل کامل ندارد.

معرفی گزارش اشتغال آمریکا (NFP)

عبارت NFP مخفف Non‑Farm Payrolls یا همان «دستمزدهای بخش غیرکشاورزی» است. این گزارش را وزارت کار آمریکا (U.S. Bureau of Labor Statistics) در اولین جمعه‌ی هر ماه میلادی منتشر می‌کند و یکی از تأثیرگذارترین آمارهای اقتصادی جهان محسوب می‌شود.

در واقع، NFP تصویری ماه‌به‌ماه از وضعیت بازار کار بزرگ‌ترین اقتصاد دنیا ارائه می‌دهد و به همین دلیل، معامله‌گران، اقتصاددانان و حتی بانک‌های مرکزی سراسر جهان با دقت بالا آن را دنبال می‌کنند.

اهمیت NFP تنها در اندازه‌گیری تعداد شغل‌ها نیست، بلکه در تحلیل سلامت کلی اقتصاد آمریکا نهفته است. وقتی اشتغال رشد می‌کند، درآمد خانوارها افزایش می‌یابد، مصرف بالا می‌رود و رشد اقتصادی تداوم پیدا می‌کند.

 برعکس، کاهش اشتغال می‌تواند نشانه‌ی آغاز رکود باشد. به همین دلیل، گزارش NFP نه‌تنها برای تصمیم‌های سیاست پولی فدرال رزرو حیاتی است، بلکه جهت حرکت قیمت دلار، طلا و بازار سهام را هم در روز انتشار، تغییر می‌دهد.

 اجزای اصلی گزارش NFP

گزارش اشتغال هر ماه شامل چند شاخص کلیدی است که با هم تصویری کامل از وضعیت بازار کار ارائه می‌دهند. سه بخش مهم‌تر آن عبارت‌اند از:

1. تغییر در تعداد مشاغل غیرکشاورزی (Headline NFP):

این عدد نشان می‌دهد در ماه گذشته چند شغل جدید ایجاد یا حذف شده است (به هزار شغل محاسبه می‌شود). اگر عدد مثبت و بالاتر از انتظار باشد، نشان از رشد بازار کار و اقتصاد قوی‌تر دارد.

2. نرخ بیکاری (Unemployment Rate):

درصد افرادی از جمعیت فعال که در جست‌وجوی کارند اما شغلی ندارند. کاهش نرخ بیکاری معمولاً نشانه‌ی رونق اقتصادی است، ولی اگر بیش از حد پایین بیاید ممکن است به دلیل کمبود نیروی کار، فشار تورمی ایجاد کند.

3. میانگین دستمزد ساعتی (Average Hourly Earnings):

بیانگر میزان افزایش درآمد کارکنان در هر ساعت در مقایسه با ماه قبل است. رشد سریع دستمزدها به معنی افزایش قدرت خرید است، اما می‌تواند به افزایش تورم نیز منجر شود؛ به همین دلیل بانک مرکزی آمریکا بخش دستمزدها را با دقت زیادی رصد می‌کند.

در مجموع، این سه شاخص، مکمل یکدیگرند: تعداد مشاغل جهت کلی را نشان می‌دهد، نرخ بیکاری درجه‌ی سلامت بازار کار را مشخص می‌کند و دستمزدها شدت فشار تورمی را می‌سنجند.

چرا به آن می‌گویند «غیرکشاورزی»؟

شاید این سؤال پیش بیاید که چرا این گزارش فقط مشاغل غیرکشاورزی را محاسبه می‌کند. پاسخ در ماهیت فصلی و ناپایدار بخش کشاورزی نهفته است.

فعالیت‌های کشاورزی به‌شدت به فصل، آب‌وهوا و برداشت محصول بستگی دارد؛ در نتیجه، تعداد کارگران در مزارع می‌تواند از ماهی به ماه دیگر به شکل چشم‌گیری تغییر کند  بدون اینکه واقعاً نشانه‌ی تغییر در وضعیت عمومی اقتصاد باشد.

برای حذف این نوسانات و دستیابی به تصویری باثبات‌تر از اشتغال، اداره آمار کار آمریکا از دهه‌ی ۱۹۳۰ تصمیم گرفت بخش کشاورزی را کنار بگذارد و فقط بخش‌های صنعت، ساخت‌وساز، خدمات، آموزش، فناوری و بهداشت را در محاسبه لحاظ کند.

به همین دلیل، وقتی می‌گوییم «گزارش NFP»، در واقع داریم در مورد اشتغال بیش از ۸۰٪ از نیروی کار آمریکا صحبت می‌کنیم  یعنی همان بخش‌هایی که بیشترین اثر را بر رشد اقتصادی، تصمیم سیاست‌گذاران و نوسانات بازار مالی دارند.

نوسان بازارها هنگام انتشار NFP

دقایق نخست پس از انتشار گزارش NFP یکی از پرهیجان‌ترین لحظات ماه در بازارهای مالی است. چون NFP به‌طور مستقیم نشان می‌دهد اقتصاد آمریکا در حال رشد است یا کندی، بنابراین سرمایه‌گذاران و معامله‌گران بزرگ بلافاصله در همان لحظه‌ی انتشار، انتظارات خود از نرخ بهره و سیاست پولی را بازبینی می‌کنند.

این تغییر ناگهانی در انتظارات، باعث جهش هم‌زمان در قیمت دلار، طلا، اوراق قرضه و شاخص‌های سهام می‌شود.

اگر آمار اشتغال بالاتر از پیش‌بینی‌ها باشد، معمولاً دلار در چند ثانیه تقویت می‌شود و طلا سقوط می‌کند، چون بازار احتمال می‌دهد فدرال رزرو برای کنترل تورم به افزایش نرخ بهره فکر کند. اما اگر عدد ضعیف‌تر از انتظار منتشر شود، تفسیر بازار برعکس خواهد بود: نگرانی از رکود باعث رشد سریع طلا و تضعیف دلار می‌شود.

معامله‌گران باتجربه معمولاً در این لحظات از روش‌های سوئینگ کوتاه‌مدت یا «معاملات خبری (News Trading)» استفاده می‌کنند. آن‌ها قبل از انتشار گزارش، سطوح کلیدی حمایت و مقاومت را شناسایی می‌کنند و سناریوهای جایگزین می‌چینند تا در صورت انحراف شدید داده از پیش‌بینی، در جهت حرکت غالب بازار وارد موقعیت شوند. هرچند این معاملات پرریسک‌اند، اما در صورت مدیریت دقیق، از پرنوسان‌ترین دقایق ماه بیشترین بهره را می‌برند.

ارتباط NFP با سیاست پولی بانک مرکزی

هدف نهایی فدرال رزرو ایجاد تعادل میان اشتغال کامل و ثبات قیمت‌ها است. از همین رو گزارش NFP برای تصمیم‌گیری‌های بانک مرکزی اهمیت بنیادین دارد.

وقتی آمار اشتغال برای چند ماه متوالی بسیار قوی منتشر شود (مثلاً افزایشی بالای ۲۵۰ هزار شغل در ماه)، این نشانه‌ی اقتصادی داغ است.

در چنین اقتصادی، کارفرمایان با کمبود نیروی کار مواجه می‌شوند، دستمزدها بالا می‌رود و فشار تورمی افزایش می‌یابد. فدرال رزرو برای مهار این تورم ناچار می‌شود نرخ بهره را بالا ببرد تا تقاضا را کنترل کند. بنابراین، رشد قوی اشتغال = احتمال افزایش نرخ بهره.

در مقابل، اگر رشد اشتغال ضعیف باشد یا حتی تعداد مشاغل کاهش یابد، این زنگ هشدار رکود را به صدا درمی‌آورد. در چنین شرایطی، فدرال رزرو ممکن است به‌منظور حمایت از اقتصاد، نرخ بهره را کاهش دهد یا سیاست‌های انبساطی دیگر (مانند خرید اوراق قرضه) را اعمال کند. بنابراین افت اشتغال = احتمال کاهش نرخ بهره.

اطلاع از این رابطه به معامله‌گران کمک می‌کند تا تأثیر آینده‌ی داده‌های NFP بر تصمیم‌های بعدی فدرال رزرو را پیش‌بینی کنند و از قبل برای تغییرات احتمالی نرخ بهره آماده باشند.

پیوند میان NFP و GDP

اقتصاددانان میان تولید (GDP) و اشتغال (NFP) رابطه‌ای مستقیم و قابل پیش‌بینی مشاهده کرده‌اند که با قانون اوکان (Okun’s Law) توضیح داده می‌شود.

این قانون می‌گوید تا زمانی که تولید ناخالص داخلی با سرعتی بیش از رشد بالقوه افزایش نیابد، نرخ بیکاری کاهش معناداری نخواهد داشت. به بیان ساده، رشد اقتصادی پایدار لازمه‌ی ایجاد فرصت‌های شغلی جدید است.

برای مثال، اگر اقتصاد آمریکا با نرخ متوسط ۲٪ در سال رشد کند، ممکن است تنها بتواند نرخ بیکاری فعلی را حفظ کند. اما برای کاهش محسوس بیکاری و افزایش اشتغال در گزارش NFP، لازم است رشد GDP به ۳ یا ۴ درصد برسد.

برعکس، هنگامی که GDP منفی یا نزدیک به صفر است، بنگاه‌ها تولید را کاهش می‌دهند و معمولاً نیروی کار خود را کم می‌کنند؛ نتیجه‌ی آن، افت NFP و افزایش نرخ بیکاری است.

از نگاه تحلیلگران بنیادی، مقایسه‌ی هم‌زمان گزارش‌های NFP و GDP نشان می‌دهد رشد اقتصادی حاصل از چه نوع محرکی است. اگر GDP بالا باشد ولی NFP ضعیف، احتمالاً رشد به واسطه‌ی تورم یا افزایش قیمت کالاهاست نه افزایش واقعی تولید.

اما اگر هر دو شاخص قوی شوند، به معنای رشد سالم و اشتغال‌ زا است؛ وضعیتی که معمولاً باعث تقویت ارز ملی و بهبود اعتماد بازار می‌شود.

تأثیر NFP بر تورم و درآمد واقعی

یکی از بخش‌های حساس گزارش NFP، داده‌ی میانگین دستمزد ساعتی (Average Hourly Earnings) است. این بخش نشان می‌دهد درآمد کارکنان در ماه گذشته چه‌قدر تغییر کرده است. اگر دستمزدها رشد زیاد و مداومی داشته باشند، پیام آن ساده است: پول بیشتری وارد چرخه‌ی مصرف می‌شود. مردم قدرت خرید بیشتری پیدا می‌کنند، تقاضا برای کالا و خدمات بالا می‌رود و نتیجه‌ی طبیعی آن احتمال رشد تورم است.

اما اگر رشد دستمزدها خیلی آهسته باشد یا حتی متوقف شود، نشانه‌ی ضعف در بازار کار است. در این حالت، مردم قدرت خریدشان را از دست می‌دهند و مصرف کاهش می‌یابد؛ در نتیجه فشار تورمی هم کم‌تر می‌شود.

به همین دلیل، بانک مرکزی ایالات متحده به بخش «Average Hourly Earnings» اهمیت زیادی می‌دهد؛ زیرا این عدد تصویری از تورم آینده به دست می‌دهد، حتی قبل از آن‌که در شاخص CPI نمایان شود.

• رشد سریع دستمزدها = احتمال بالا رفتن نرخ بهره
• رشد کند یا منفی دستمزدها = احتمال پایین آمدن نرخ بهره

در واقع، فدرال رزرو با نگاه به دستمزدها می‌فهمد آیا تورم از درون اقتصاد (یعنی از بازار کار) در حال شکل‌گیری است یا خیر.

اگر درآمدها رشد کنند اما تورم‌ هم‌زمان سریع‌تر بالا برود، قدرت خرید واقعی مردم کمتر می‌شود؛ وضعیتی که به آن تورم همراه با رکود (Stagflation) می‌گویند. بنابراین توجه به این بخش از گزارش، کلید فهم تعادل میان دستمزد، تورم و سیاست پولی است.

 مثال واقعی از واکنش بازارها

برای درک بهتر، یک نمونه واقعی از واکنش بازار به گزارش NFP را مرور کنیم.

در ژانویه ۲۰۲۳، وزارت کار آمریکا اعلام کرد که در ماه دسامبر ۲۰۲۲، اقتصاد آمریکا ۵۱۷ هزار شغل جدید ایجاد کرده است؛ در حالی که بازار فقط انتظار داشت حدود ۱۸۵ هزار شغل افزوده شود.

این اختلاف چشم‌گیر باعث شوک ناگهانی در بازارها شد:

• دلار آمریکا بلافاصله جهش کرد، زیرا معامله‌گران تصور کردند فدرال رزرو ممکن است برای مقابله با فشار تورمی نرخ بهره را بیشتر از قبل افزایش دهد.
• طلا به‌شدت افت کرد، چون دلار قوی‌تر و نرخ بهره‌ی بالاتر جذابیت دارایی بدون بازدهی چون طلا را کاهش می‌دهد.
• در مقابل، شاخص‌های سهام نظیر S&P 500 ابتدا سقوط کردند اما با فاصله‌ی چند روزی دوباره رشد کردند؛ زیرا سرمایه‌گذاران بعد از تحلیل دقیق‌تر دریافتند رشد اشتغال نشانه‌ای از سلامت اقتصاد است، نه لزوماً تورم پایدار.

این مثال نشان می‌دهد چرا گزارش NFP در همان لحظه انتشار «منبع شوک» برای بازارهاست، اما تفسیر نهایی آن به سرعت توسط فعالان حرفه‌ای اصلاح می‌شود.

تفسیر داده‌ها: Actual – Forecast – Previous

در همه‌ی گزارش‌های NFP سه عدد اصلی دیده می‌شود که معامله‌گران از ترکیب آن‌ها نتیجه می‌گیرند:

1. Actual (واقعی): عدد نهایی منتشرشده برای دوره‌ی جاری، مانند +۳۰۰ هزار شغل

2. Forecast (پیش‌بینی): میانگین پیش‌بینی اقتصاددانان و تحلیل‌گران پیش از انتشار

3. Previous (دوره‌ی قبل): عدد واقعی ماه پیش یا نسخه‌ی اصلاح‌شده‌ی آن

برداشت بازار در همان لحظه بر پایه‌ی تفاوت میان Actual و Forecast شکل می‌گیرد:

• اگر Actual ≫ Forecast (عدد واقعی بسیار بهتر از پیش‌بینی باشد) سیگنال صعودی برای دلار و معمولاً نزولی برای طلا است.
• اگر Actual ≪ Forecast (عدد ضعیف‌تر از انتظار)   نشانه‌ی رکود نسبی و تقویت دارایی‌های امن مانند طلا.

اما تریدرهای حرفه‌ای فقط به یک عدد نگاه نمی‌کنند؛ آن‌ها تغییر Previous را نیز مهم می‌دانند. گاهی اداره آمار ماه قبل را اصلاح می‌کند و اگر آن اصلاح منفی باشد، اثر NFP فعلی را خنثی یا حتی وارونه می‌کند.

در عمل، هنگام انتشار این داده:

• ابتدا رانش اولیه بازار بر اساس تفاوت Actual و Forecast رخ می‌دهد.
• سپس، در ۱۰ تا ۱۵ دقیقه‌ی بعدی، فعالان حرفه‌ای با تحلیل دقیق‌تر سه شاخص (ایجاد مشاغل، نرخ بیکاری و دستمزد ساعتی) جهت نهایی بازار را تعیین می‌کنند.

به همین دلیل گفته می‌شود درک ساختار تفسیری Actual–Forecast–Previous تفاوت کار تریدر معمولی و تحلیل‌گر حرفه‌ای در روز NFP است.

 استفاده حرفه‌ای از NFP در معاملات

معامله‌گران بنیادی (Fundamental Traders) و سوئینگی (Swing Traders) به گزارش NFP نه به عنوان یک رویداد خبری، بلکه به‌عنوان نقشه‌ی مسیر اقتصاد آمریکا نگاه می‌کنند. آن‌ها بین دو نوع واکنش تفاوت قائل می‌شوند:

• واکنش لحظه‌ای: حرکات سریع در چند ثانیه یا دقیقه پس از انتشار داده، که بیشتر ناشی از هیجان بازار و الگوریتم‌های معاملاتی است. در این فاز، توجه اصلی بر عدد «Actual در برابر Forecast» است.
• واکنش روندی: رفتار بازار در روزها و هفته‌های بعد؛ یعنی وقتی سرمایه‌گذاران اثر داده را در سیاست پولی آینده فدرال رزرو می‌سنجند.

معامله‌گران حرفه‌ای معمولاً پیش از انتشار NFP سناریوهای مختلف می‌سازند: اگر داده‌ها قوی‌تر از انتظار باشند، چه ترکیبی از رشد اشتغال و دستمزد به معنی تورم پایدار است؟ یا اگر هر دو عدد ضعیف بیایند، آیا احتمال کاهش نرخ بهره بالا می‌رود؟

به بیان دیگر، هدف آن‌ها شکار نوسانات تصادفی نیست، بلکه درک جهت احتمالی بازار در چرخه‌ی چندماهه‌ی سیاست پولی است.

زمانی که NFP در هماهنگی با سایر داده‌های مهم مانند CPI (تورم) و GDP (رشد اقتصادی) باشد، معامله‌گر می‌تواند تصویر بزرگ‌تر اقتصاد را ببیند و بر اساس آن تصمیم‌های سوئینگی با افق زمانی هفته‌ها یا ماه‌ها طراحی کند.

نقاط ضعف و محدودیت‌های NFP

با وجود اهمیت بالای این گزارش، NFP هم خالی از ایراد نیست و تحلیل‌گر حرفه‌ای باید این محدودیت‌ها را در تصمیم خود لحاظ کند:

1. بازبینی (Revisions): داده‌های ماه‌های قبلی در هر گزارش جدید بازنگری می‌شوند. ممکن است عدد اولیه ماه گذشته مثبت بوده باشد، اما پس از بازبینی منفی شود. در نتیجه واکنش بازار به داده اولیه گاهی فریبنده است.

2. پوشش ندادن مشاغل خوداشتغالی: NFP تنها مشاغل دارای حقوق و بیمه را شامل می‌شود و میلیون‌ها شغل خوداشتغالی یا آزاد (مثلاً فریلنسرها و صاحبان کسب‌وکارهای کوچک) را در نظر نمی‌گیرد. بنابراین ممکن است تصویر کامل بازار کار را منعکس نکند.

3. نوسانات فصلی: فعالیت‌های مربوط به تعطیلات، گردشگری یا مدارس باعث نوسانات دوره‌ای در استخدام می‌شوند. هرچند داده‌ها تا حدی تعدیل فصلی می‌شوند، اما هنوز می‌توانند تحت تأثیر رویدادهای فصلی قرار گیرند.

به همین دلیل، تحلیلگر حرفه‌ای هیچ‌گاه تنها بر پایه‌ی یک عدد NFP تصمیم نمی‌گیرد؛ بلکه روند چندماهه و میزان بازبینی‌ها را در کنار سایر شاخص‌ها می‌سنجد.

چطور NFP را در استراتژی تحلیل بنیادی ترکیب کنیم

در تحلیل بنیادی، کلید موفقیت در دیدن جهت کلی اقتصاد است، نه تمرکز روی تک‌داده‌ها. معامله‌گر حرفه‌ای برای حدس مسیر بعدی نرخ بهره، سه پایه‌ی اصلی تحلیل خود را چنین می‌چیند:

1. CPI (تورم): نشان می‌دهد قیمت‌ها چه‌قدر افزایش یافته‌اند و آیا اقتصاد بیش‌ازحد داغ شده یا نه

2. GDP (رشد): قدرت تولید و مصرف را مشخص می‌کند

3. NFP (اشتغال): وضعیت واقعی بازار کار و درآمد مردم را نشان می‌دهد

وقتی NFP قوی و CPI بالاست، احتمال افزایش نرخ بهره زیاد است. اگر NFP ضعیف و GDP کاهشی باشد، مسیر طبیعی به سوی کاهش نرخ بهره و سیاست‌های حمایتی می‌رود. ترکیب این سه داده، ستون فقرات تحلیل بلندمدت ارز و بازارهای کالا را می‌سازد.

به همین دلیل، در معاملات میان‌مدت یا سوئینگی، داده‌های NFP به‌عنوان سیگنال تأییدی برای تصمیم‌های پیش از آن (بر اساس CPI و GDP) استفاده می‌شود؛ زیرا اشتغال معمولاً آخرین حلقه‌ای است که مسیر واقعی اقتصاد را تأیید یا رد می‌کند.

از درآمد تا مصرف: تکمیل چرخه فاندامنتال با Retail Sales

می‌توان گفت گزارش NFP را می‌توان یکی از سه ستون اصلی تحلیل اقتصادی دانست. سه شاخص بزرگ درک ما از اقتصاد را تشکیل می‌دهند: تورم (CPI)، رشد (GDP)، و اشتغال (NFP). اما برای تکمیل این چرخه و فهم دقیق پویایی واقعی اقتصاد، باید بدانیم آیا افزایش درآمد ناشی از NFP، واقعاً به مصرف تبدیل شده است؟

در مقاله‌ی بعدی، این چرخه با بررسی شاخص فروش خرده‌فروشی (Retail Sales) کامل می‌شود ؛ شاخصی که مستقیماً میزان تقاضای مصرف‌کنندگان و هزینه‌کرد خانوارها را نشان می‌دهد. اگر NFP به ما بگوید مردم درآمد دارند یا نه، Retail Sales به ما می‌گوید آن درآمد چقدر به مصرف بدل شده است. بنابراین، Retail Sales در کنار NFP بهترین ابزار برای سنجش پویایی واقعی اقتصاد و قدرت تقاضای داخلی به شمار می‌رود.